“Imagination is intelligence with an erection.”
Victor Hugo
A moja wyobraźnia miewa ogromne erekcje........
I już po urlopie, który przeleciał tak szybko jak odcinek najulubieńszego serialu lub kawałek najpyszniejszego ciasta (ciasto tak szybko nie przelatuje, no chyba, że śliwkowe ozdobione ogórami kiszonymi).
Tym razem Bieszczady. Piekne, zielone, falujące, kolorowe, pachnące, zamglone, smaczne, energetyzujące, relaksujące i uspokajające - to na dzień dzisiejszy, kiedy sama sie z siebie śmieję. Inaczej było w noc przyjazdu.
Moje Bieszczady zaczęły się filmowo. Oglądaliście film "Niekończąca się Opowieść", w którym dzielny Atreyu walczy z rozprzestrzeniającą się 'nicością'? A może widzieliście film "Twentynine Palms", o parze szukającej dobrego miejsca do sesji fotograficznej na pustyni w Kaliforni?
Nie? To pierwszą baśń gorąco polecam, drugi film tylko dla miłośników przemocy, o mocnych nerwach.
Tak? To pewnie domyślacie się jakie figle spłatała mi wybujała wyobraźnia.
O godzinie 23 dybka i P. wjechali na Bieszczadzkie pełne dziur drogi. Było ciemno, było głucho, było straszno.
'nicość nas ogarnia...' - pomyślała bardzo przytomnie dybka, wyglądając za tylną szybę auta, za którą było widać jedynie czarną dziurę. Poczułą się wtedy jak Atreyu, tyle, że zamiast na rączym rumaku, to na nie mniej rączych koniach mechanicznych. Było to całkiem niezłe uczucie.
Przez szybę przednią widać było nie dużo więcej, stąd częste wizyty w głębokich dziurach oraz gwałtowne hamowanie.
'tak ciemno, tak wolno jedziemy' - pomyslała dybka i elokwentnie dodała w myślach- "pewnie czają się tam jakieś dzikuny".
Ale nic nie powiedziała, gdyż zamyśliła się nad własną elokwencją i dzikunami.
Raptem w oddali pokazało się jasne światło.
- Uwaga!, to na pewno złoczyńcy jadą z przeciwka! - dybka sama siebie zadziwiła tym bystrym spostrzeżeniem. Złoczyńcy składali się z jednej bardzo długiej nogi i świecącego oka, lukającego na okolicę.
- No, a co jeśli ktoś jakiś drut kolczasty rozwinął w poprzek drogi i czeka na zbłąkanych turystów? - dybka nie dawała za wygraną - i zaczaił się za rogiem, opony bum, przebite.....
Minęło kilka kilometrów.
- Ale te wszystkie wsie wyludnione..... Ciemne, złowrogie okna, ujadanie psów w oddali, ani żywego ducha.... - to bystra dybka
- Jest dwunasta w nocy! - to sensowny i wtedy jeszcze dość rozbawiony P.
Minęło kilka kilometrów.
- Czemu wyłączyłaś radio? - to szczerze zdziwiony i już mniej rozbawiony P.
- Bo nie słyszę, czy się ktoś nie czai....
Minęło kilka kilometrów.
- Coś jedzie z tyłu - powiedziała słabym głosem dybka, po czym wygrzebała z torby z prowiantem na drogę długi nóż. Trzeba się wszak mieć na baczności.
Na pytający wzrok P., zupełnie już nierozbawionego powiedziała:
- Aaaaa, no bo ja muszę coś mieć!
- Ten samochód się zbliża! Zaraz weźmie nas na zderzak i zepchnie do rowu.....! - dybka coraz mocniej zaciskała pięść na rękojeści noża.
- O nie! Wyprzedza! Pewnie gwałtownie zahamuje i zajedzie nam drogę!
- A nie, pojechał...... - nóż opadł na podłogę.
Minął jakiś czas.
- Zatrzymuje się! - sokole oko dybki wypatrzyło oddalone o pięć metrów swiatła hamowania, a nóż niepostrzeżenie znalazł się w ręku.
- Zostaw ten nóż!
- Jeszcze mi podziękujesz!
Samochód zatrzymał się, puścił nas przodem i ruszył wykorzystując nas jako wykrywacza dziur.
- Na pewno nas śledzi! - dybka wykazała zdolności jasnowidztwa
Tak, tym bardziej, że chwilę potem skręcił w zupełnie inna drogę.
To były najdłuższe dwie godziny.... O 01.20 dojechaliśmy na miejsce, a potem to było już wspaniale (jedynie czające się wszędzie wyimaginowane niedźwiedzie oraz możliwość, że zarówno właściciele pensjonatu jak i współmieszkańcy mogliby okazać się psychopatami, zaprzątała mi czasami głowę).
I kto tu jest szurnięty?
W następnym odcinku następne opowieści.
A Wy macie jakieś dziwaczne obsesje? Bo ja chyba za dużo oglądam :-P
Bieszczady vol. 1 - the evil lurks
“Imagination is intelligence with an erection.”
Victor Hugo
And my imagination can have an enourmous erection....
Holidays
are coming to an end. This time we went to Bieszczady. Beautiful,
picturesque, aromatic, energetic, relaxing and comforting - now I think
so, when I am laughing at myself. In the night when we came there,
everything seemed to be different.
My Bieszczady adventure started as a
film, two films to be precise. Have you ever seen 'The Neverending
story', wherebrave Atreyu fights the omnipresent 'nothingness'? Have you
ever seen 'Twentynine Palms', about a couple looking for a location for
a magazine photoshoot in the Californian desert?
No? I highly recommend the first. The second, only for amatours of violence with nerves from steel.
Yes? So probably you might guess what strange visions my imagination provided for me.
At 11 p.m. dybka and P. entered Bieszczady. Roads there are full of holes. It was dark, it was silent, it was terrifying.
'nothingness is embracing everything...' - dybka thought, looking out of the rear car window and seeing only a black hole.
The visibility was no better through the front screen, thus they landed in those holes in the road very often.
'it's
so dark and we're driving so slowly...' - thought dybka, and added -
'there must be thousands of wild beasts in the darkness...'
But she said nothing, pondering over those beasts.
Suddenly a light appeared in front of them.
- It must
be villains going our way! - dybka was herself surprised by herbright
remark. It turned out, vilains had one long leg and a bright eye
watching the neighbourhood - it was a lamp.
- What if somebody spread barbed wire across the road and is waiting for the tourists? The tyres go bum and.............
Several kilometres later.
-
All those villages are so empty... dark, baleful windows glancing from
the darkness, no people around..... - it was bright dybka
- It's 12 p.m.! - it was rational and still amused P.
Several kilometres later.
- Why did you tunr off the radio? - P. was not as amused as before
- I want to hear is anyone is lurking in the darknes.....
Several kilometres later.
- Some car is following us - dybka said, and then she dug out a knife from the bag with food. One needs to be prepared.
When P. looked at her with a question in his eyes, she said:
- Aaaa! I need to have something!
-
This car is getting closer! It will hit us with his bumper and push us
into the ditch! - dybka was still holding onto the knife.
- O no! It's taking us over! Sure, it'll break suddenly and cut off our way!
- Ok, it's gone - the knife fell on the floor.
Several kilometres later.
- It's stopping! - dybka's eagle eye noticed the car's breaking lights and the knife returned to the hand.
-Put the knife down!
- You'll thank me later!
The car stoped, let us take it over and started again, using us as a hole detector.
- It must be following us! - dybka did not know before she is a psychic.....
Yeah, especially that it turned into a totally different road.
It
was the longest two our drive in my life.... at 01.20 we reached our
destination and from this time on it was great! (only imaginary bears
lurking in the woods and the possibility that both, the owners of the
hotel and other guests are insane, preoccupied my thoughts, sometimes.)
